VALENCIA (1956-1960)
Carmen-i dëshiroi t’i përgjigjej thirrjes që Zoti i kishte bërë që fëmijë. Duke pasur si pikë referimi Shën Françesk Ksaverin dhe duke dëshiruar të shkonte në mision, bëri disa përpjekje të dështuara në Kongregatën Jesusi-Maria në Madrid.
Në moshën 23-vjeçare, pasi studioi Kimi, udhëtoi për në Javier (Navarra) për të hyrë në një Institut misionar: Misionaret e Krishtit Jezus, të themeluara nga At Moisés Domenzain sj., Nëna Camino dhe dy shoqe të tjera, e të mbështetura nga imzot Marcelino Olaechea, arqipeshkëv i Pamplonës e më pas i Valencias. Pas noviciatit dhe kushteve të përkohshme në vitin 1956, Carmen-i shkoi për të studiuar Teologji në Sedes Sapientiae të Valencias, “shkenca e përulësisë dhe e dashurisë” siç do të thoshte ajo vetë. Carmen-i jetoi në Valencia mes tetorit 1956 dhe tetorit 1960.
Misionaret kishin hapur një shtëpi në Valencia pak kohë pas zhvendosjes së D. Marcelino-s nga Pamplona në Valencia.
Gjatë vitit akademik 1956-1957 Carmen-i do të jetë në shërbim të shtëpisë së Misionareve në rrugën Viciana nr. 8, duke kryer punë të thjeshta në shtëpi dhe duke hekurosur çarçafë.
Pas “La Riada” (përmbytjes së Valencias) e vitit 1957, ajo do të regjistrohet dhe do të studiojë Teologji. Carmen-i së shpejti do të fillojë të dallohet për mënyrën e saj habitëse, spontane dhe të gjallë me të cilën lidhet me D. Marcelino-n. Kjo pasqyrohet në vizitat e papritura që Carmen-i i bënte Pallatit arqipeshkvor, së bashku me shoqen e saj të dhomës, Mª Ángeles Sagristá, e cila kujton: “Ne, duke qenë se Carmen-i ishte kështu, pasi dilnim nga shkolla, shumë herë shkonim në Pallat, futeshim brenda, dhe atëherë, meqë Ati kishte vizita dhe probleme, shkonim te D. Joaquín, sekretari i D. Marcelino-s, dhe D. Joaquín thoshte: ‘Prisni, prisni’; e lajmëronte Atin kur dilte nga njëra prej vizitave që po merrte, dhe atëherë hynim tek ai, dhe në fund ia gëzonim jetën me problemet që kishte; ai na jepte bekimin e tij, qeshnim katër herë me të dhe kaq. Dhe këtë e kemi bërë shumë ditë”
Carmen-i do ta çmojë gjithnjë e më shumë D. Marcelino-n. “Jezusi im, në krah të një shenjti” do të shkruajë duke qenë në Valencia.
Carmen do t’i shkruajë 41 letra (përfshirë kartolinat e Krishtlindjeve) Don Marcelino-s. Dhe ai nga ana e tij, do t’i shkruajë 17 letra Carmen-it.
Ripërtëritja e kushteve të përkohshme të Carmen-it u bë në Valencia më 3 tetor 1959.
Carmen përfundon studimet e saj teologjike në Valencia dhe merr si shpërblim të shkojë me tren në Romë me delegacionin dioqezan të Valencia-s në kanonizimin e arqipeshkvit të Lumtur Juan de Rivera së bashku me një motër tjetër më 12 qershor 1960.
Tezën do ta bëjë mbi “Nevoja e lutjes sipas Piut XII” duke marrë notën Summa cum Laude më 1 tetor 1960.
Pas studimeve të saj në vitin 1960, Carmen-i percepton nevojën që e gjithë përpjekja e formimit të Misionareve të jetë në funksion të njeriut të SOTËM. Dhe nxjerr në pah të gjitha njohuritë e saj teologjike, filozofike, historike dhe shkencore për të bindur disa motra të Institutit për nevojën e përditësimit. Ende nuk kishte filluar Koncili. Por Carmen ishte ushqyer nga profesorë shumë të mirë në Institutin Sedes Sapientiae. Kur njohu At Farnes-in në Barcelonë në vitin 1962, do të fitojë një vetëdije më të madhe për këtë nevojë ripërtëritjeje dhe, akoma më shumë, kur do të njohë Kushtetutat Dogmatike të Koncilit II të Vatikanit. Carmen-i do të thoshte: “Këtu në Valencia kam marrë hire të pafundme dhe shpresoj që ato të shumohen për ju”. “Kam përshkuar të gjithë bregdetin, Peñón de Ifach-in, gjithçka. Valencia është e mrekullueshme, mbresëlënëse, e mahnitshme nga pikëpamja gjeografike.
Kur Carmen-i rikthehet në Valencia, ku ka një mikeshë ish-misionare, Amparo Llinares, do të ketë vetëm dëshirën për të parë shtatoren e D. Marcelino Olaechea-s përballë pallatit arqipeshkvor.
VENDET PËR T’U VIZITUAR NË VALENCIA
Rruga me këmbë mund të fillojë nga Kullat e Serrano-s, nga aty vazhdohet përgjatë rrugës së Kontit të Trénor-it drejt rrugës së Shpëtimtarit dhe deri te rruga Viciana, ku ndodhet një shesh i vogël. Në numrin 8 ka jetuar Carmen-i. Afër rezidencës së saj ndodhen: në rrugën Trinitarios, Kisha e Shëlbuesit dhe Fakulteti i Teologjisë. Shumë afër gjithashtu: Bazilika Virgjëra e të Braktisurve, Sheshi i Virgjërës, Katedralja e Valencias (ku ndodhet Kapela e Kelkut të Shenjtë të Darkës së Zotit dhe varri i Don Marcelino Olaechea-s), Pallati arqipeshkvor ku banonte Don Marcelino Olaechea dhe shtatorja që u ngrit në vitin 1978 në nder të tij.
Rruga Viciana 8
Shtëpia e misionareve i ishte kushtuar Shën Jozefit. Qe e themeluar në vitin 1947. Dhe deri në vitin 1971 mikpriti misionare. Carmen-i jetoi në Valencia nga muaji tetor i vitit 1956 deri në tetor të vitit 1960.
Kisha e Shëlbuesit
Në këtë kishë Carmen-i lutej. Bihet në sy veçanërisht Krishti i vendosur në Altarin Kryesor. Sipas traditës u shfaq në Valencia më 9 nëntor 1250, duke ngjitur lumin Turia kundër rrymës.
Fakulteti i Teologjisë
Në rrugën Trinitarios 3, e njëjta rrugë me Kishën e Shëlbuesit. Është vendi ku Carmen-i merrte leksionet e Institutit Sedes Sapientiae, i cili ishte një Fakultet i Filozofisë, Dogmës dhe Moralit, degë e Institutit Regina Mundi të Romës.
Për këto studime Carmen-i do të thotë: “Teksa studioja këtu Teologji, [D. Marcelino Olaechea] propozoi që gratë, motrat dhe të gjitha ato që e dëshironin, të mund të studionin të gjitha teologjitë që studiojnë priftërinjtë, dhe thirri profesorët më të mirë për të dhënë mësim: Për Teologjinë At Sauras, një dominikan që ka qenë një nga më të mirët që ka pasur Spanja dhe që do të marrë pjesë në Koncil; At Llameras për Teologjinë Shpirtërore, që ishte një tjetër dominikan fantastik dhe i shenjtë”.
Bazilika e Virgen de los Desamparados: Në disa raste vizitoi Bazilika Virgjëresha e të Braktisurve (festa: e shtuna e dytë e majit). Në një rast shkroi në Ditarin e saj: “Më e ëmbla Mater desertorum, desertorum, desertorum. Ti, vetëm ti, ti vetëm, Më e ëmbla, Më e ëmbla Mater desertorum do të strehohem në maturinë tënde, Më e ëmbla. Të strehohem duke pritur Shpirtin Shenjt. Të flas duke heshtur me hirin tënd ‘më të ëmbël’” (e shtunë, 9 maj 1959).
Mater desertorum do të thotë Nëna e të Braktisurve. Në vitin 1923, pak pas Kurorëzimit Papnor, Dioqezës së Valencias iu dha përfshirja e thirrjes “Mater Desertorum” në Litanië Lauretane që luten në Rruzare pas thirrjes Mater Boni Consilii.
Katedralja
Në shumë raste Carmen-i shkonte në Katedrale. Përveçse të vizitohet Kelkun e Shenjtë të Darkës në kapelën e tij, mund të shkohet për të vizituar varrin e D. Marcelino Olaechea-s, i cili pati një marrëdhënie shumë të ngushtë me Carmen-in.
Pallati Arqipeshkvor
Në sheshin e Palau-t ndodhet një shtatore e ngritur në mirënjohje për D. Marcelino Oleachea-s pikërisht përballë pallatit arqipeshkvor, të cilin Carmen-i e frekuentonte shpesh për të vizituar Don Marcelino-n dhe sekretarin e tij D. Joaquin Mestre, me të cilin ruajti një miqësi të ngushtë.
Vende të tjera në Valencia
Karkasja e Porta Coeli, ku Carmen-i bëri një shëtitje me Misionaret në qershor të vitit 1958.
Alcalalí, fshat i provincës së Alikantes, që i përket Dioqezës së Valencias, i cili ishte fshati i origjinës së Don Joaquín Mestre-s, sekretar i Don Marcelino-s. Shkonin atje në shëtitje Misionaret me Don Marcelino-n. Atje vizituan eremitazhet e Virgen del Calvario dhe të San Juan de Mosquera de Alcalalí në janar të vitit 1960. Shkuan gjithashtu në Cabo de la Nao në korrik 1958; në La Pobleta në korrik 1959, dy vende afër Alcalalí-s. Bënë shëtitje edhe në Játiva (Xátiva) dhe Bañeres (Banyeres), në Peñón de Ifach. Do të jetë Jávea ose Xàbia (Alicante) vendi ku Kiko dhe Carmen-i do të kremtojnë Pashkët e vitit 1968 në një kishë në formë anijeje të quajtur Nuestra Señora de Loreto.
