24 listopada 1930 r.,
† Madryt, 19 lipca 2016 r.

Droga Neokatechumenalna, która rozpoczęła się w Hiszpanii wśród baraków Palomeras Altas (Madryt), a następnie w Rzymie, jest w 2026 roku obecna w 138 krajach na 5 kontynentach, w około 1400 diecezjach i ponad 6200 parafiach, i liczy ponad 20 300 wspólnot. Działa on wewnątrz parafii, w jedności z biskupem, w ramach małych wspólnot złożonych z osób w różnym wieku, o różnym statusie społecznym, mentalności i kulturze, które chcą w pełni przeżywać swoje chrześcijańskie życie, odkrywając na nowo bogactwa chrztu. „Wszystkim, a zwłaszcza tym, którzy oddalili się od Kościoła lub tym, których wiara osłabła, oferujecie możliwość duchowego itinerarium, dzięki któremu można na nowo odkryć znaczenie chrztu, aby mogli rozpoznać otrzymany dar łaski, czyli wezwanie do bycia uczniami Pana i Jego świadkami w świecie.” (Papież Leon XIV, Przemówienie do odpowiedzialnych za Drogę Neokatechumenalną, 19 stycznia 2026 r.).

Droga Neokatechumenalna przyczyniła się do otwarcia 116 seminariów Redemptoris Mater w tyluż diecezjach, w których jest ponad 2 tysiące seminarzystów. Z tych wspólnot powstało aż 1960 rodzin, które wdzięczne Panu za otrzymaną miłość, wraz ze swoimi dziećmi, ofiarowały się do współpracy w ewangelizacji i zostały wysłane przez papieży (św. Jana Pawła II, Benedykta XVI i papieża Franciszka).

Carmen Hernández Barrera

Carmen Hernández Barrera urodziła się w Ólvega (Soria, Hiszpania) 24 listopada 1930 r. jako córka Antonio Hernándeza Villara i Clementy Barrery Isla, piąta z dwunastu dzieci (trójka zmarła w wieku niemowlęcym), a 28 listopada została ochrzczona w kościele parafialnym Santa María la Mayor w Ólvega. W wieku trzech miesięcy przeniosła się wraz z rodziną do Tudeli, a na wakacje wracała do Ólvegi.

W latach 1935–1945 uczęszczał do Colegio de la Compañía de María w Tudeli. Jego rodzina, pochodząca ze skromnych warunków, dzięki przedsiębiorczości ojca stopniowo osiągnęła znaczący dobrobyt, aż w końcu w 1945 roku przeniosła się do Madrytu. Tam, w szkole Colegio Jesús-María, kontynuował naukę do 1948 roku.

Lata spędzone w Tudeli miały szczególne znaczenie w życiu Carmen. W tym miasteczku, tuż obok kolegium, w którym się uczyła, znajdowała się bowiem szkoła jezuitów „Św. Franciszka Ksawerego”, do której regularnie przybywali misjonarze z całego świata – z Indii, Japonii, Ameryki… – dzięki którym Pan rozbudził w niej powołanie do misji. Już od młodości czuła to powołanie, któremu chciała z pasją podążać, pomimo sprzeciwu rodziny; kilkakrotnie próbowała nawet uciec z domu, aby wyruszyć na misję, ale ojciec jej to uniemożliwił.

Studiowała i ukończyła studia chemiczne na Uniwersytecie Complutense w Madrycie, uzyskując znakomite wyniki. Następnie pracowała w różnych rodzinnych przedsiębiorstwach, aż w 1954 roku porzuciła obiecującą karierę, której pragnął dla niej ojciec, aby pójść za Chrystusem, wstępując do Instytutu Misjonarek Chrystusa Jezusa, niedawno założonego w Nawarrze.

W latach 1955–1956 odbyła rok nowicjatu w instytucie misyjnym w Javier, a 3 października złożyła śluby czasowe. W 1957 r. wstąpił do domu formacyjnego Misjonarek Chrystusa Jezusa w Walencji i rozpoczął studia z zakresu nauk świętych (teologii), które ukończył w 1960 r. pracą na temat „Konieczność modlitwy w myśli Piusza XII”, uzyskując ocenę końcową Summa cum laude. W Walencji ma okazję poznać biskupa Marcelino Olaechea y Loizaga; on, już jako arcybiskup Pampeluny, wspierał powstanie tego Instytutu Misyjnego, a teraz, w Walencji, pomaga Misjonarkom i będzie cennym przewodnikiem dla Carmen.

W latach 1960–1961 przebywała w Londynie, aby studiować i doskonalić znajomość języka angielskiego, przygotowując się w ten sposób do misji w Indiach, do której czuła się powołana. Jednak zimą 1961 roku telegram od przełożonej wzywa ją z powrotem do Hiszpanii, do Barcelony, gdzie przybywa w styczniu 1962 roku. Przełożone Instytutu, z powodu pewnych wewnętrznych nieporozumień, postanawiają, że Carmen i kilka jej towarzyszek muszą opuścić Instytut przed złożeniem ślubów wieczystych w październiku.

To załamanie się jej projektu misyjnego, które sprawia jej wiele cierpienia, zbiega się w czasie z poznaniem teologów przygotowujących odnowę liturgiczną, która realizuje się wraz z Soborem Watykańskim II: dzięki temu będzie mogła dostrzec sens swojego cierpienia w świetle Tajemnicy Paschalnej śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

W Barcelonie poznaje ojca Pedro Farnésa, hiszpańskiego liturgistę, który prowadzi zajęcia z liturgii i jest bardzo związany z całym ruchem odnowy liturgicznej. Carmen uczęszcza na jego wykłady.

28 sierpnia 1962 roku Carmen musiała opuścić Instytut Misjonarek Chrystusa Jezusa. W świetle wykładów ojca Farnésa na temat Misterium Paschalnego przeżyła ten czas jako wezwanie Pana do ofiarowania swojego Izaaka, czyli powołania do misji, które odczuwała od młodości: to wydarzenie w jej życiu sprawi, że stanie się bardzo wrażliwa na to, co Sobór oferuje Kościołowi poprzez konstytucję Sacrosanctum Concilium, bogactwo, które Carmen przekaże Drodze poprzez swoje katechezy na temat Tajemnicy Paschalnej i Eucharystii.

Carmen wraz z innymi towarzyszkami, które opuściły Instytut Sióstr Misjonarek, zamieszkała w dzielnicy Antúnez, robotniczej dzielnicy Barcelony, i podjęła pracę w fabryce, mając nadzieję, że pewnego dnia będzie mogła głosić Jezusa Chrystusa robotnicom… Jednak ten dzień nigdy nie nadszedł, więc wraz z towarzyszkami postanowiły wyruszyć na misję wśród górników w Boliwii.

Zanim jednak wyruszyła na misję, idąc za przykładem wielu świętych, postanowiła udać się z pielgrzymką do Ziemi Świętej, podążając śladami Słowa Bożego: głosząc je w miejscach, gdzie się ono wypełniło. Tam w zaskakujący sposób otworzyły się przed nią Pisma i zrozumiała, że odnowa Kościoła wymaga powrotu do początków wspólnoty chrześcijańskiej oraz do żydowskich korzeni chrześcijaństwa. To egzystencjalne doświadczenie pozwoliło Carmen przyjąć z szczególną uwagą i bogactwem soborową konstytucję Dei Verbum, aby następnie przekazać ją wraz z Kiko w Drodze. 7 sierpnia tego roku, 1963, wyruszyła statkiem z Marsylii do Izraela.

5 stycznia 1964 roku, podczas wizyty papieża Pawła VI w Palestynie, Carmen była obecna podczas jego wizyty w Nazarecie. Tam poznała ojca Gauthier, założyciela zgromadzenia zakonnego „Towarzysze i Towarzyszki Jezusa Cieśli”: mężczyźni i kobiety mogą tam prowadzić wspólne życie zakonne. To otworzyło przed nią nowy sposób przeżywania życia zakonnego.

5 lipca 1964 roku Carmen wraca do Barcelony, mając nadzieję, że spotka tam swoje towarzyszki, ale te przebywają w Madrycie. 12 lipca udaje się do Madrytu, aby spotkać się z rodziną i towarzyszkami oraz przygotować się do misji w Boliwii. 15 lipca jej siostra, Pilar Hernández, opowiada jej o Kiko Argüello i o tym, co robi on na rzecz ubogich. We wrześniu nawiązuje kontakt z Kiko Argüello, który w listopadzie postanawia zamieszkać wśród mieszkańców baraków w Palomeras Altas i tam, w 1965 roku, powstaje mała wspólnota wśród ubogich. Carmen poznaje tę wspólnotę i jest zaskoczona, widząc, że ci ubodzy ludzie chcą poznać Jezusa Chrystusa. Carmen zaczyna uczęszczać do wspólnoty i postanawia zamieszkać w jej pobliżu.

28 sierpnia 1965 r. Gwardia Cywilna rozpoczęła rozbiórkę baraków w Palomeras, zaczynając od baraku Carmen. Kiko zdołał przekonać arcybiskupa Madrytu, Casimira Morcillo, aby przybył im z pomocą i wstrzymał rozbiórkę. Arcybiskup, który wcześniej pełnił funkcję sekretarza Soboru Watykańskiego II, spotyka się z powstałą tam wspólnotą, udziela jej błogosławieństwa i zachęca do przeniesienia tego doświadczenia do parafii w Madrycie. To wydarzenie pomaga Carmen podjąć decyzję, by nie wyjeżdżać do Boliwii, ale dołączyć do Kiko w dziele ewangelizacji. I właśnie tutaj, wśród ubogich z Palomeras, gdzie Carmen widzi narodziny „wspólnoty chrześcijańskiej”, rozjaśnia się przed nią inna konstytucja soborowa, Lumen Gentium, tajemnica Kościoła, który staje się obecny w historii poprzez wspólnotę braci i sióstr różniących się wiekiem, kulturą, pochodzeniem społecznym…

Zaskakujące jest to, jak życie Carmen i elementy, które je tworzą, są ściśle powiązane z konstytucjami soborowymi: Bóg przygotował ją do tego, by przyjąć treść tych tekstów (Misterium Paschalne, Słowo Boże, Kościół/wspólnota) poprzez wydarzenia z jej historii: odejście z Instytutu, pielgrzymka do Izraela śladami Słowa Bożego, wspólnota baraków), tak aby stały się one śladem i treścią katechezy, która wraz z Kiko ukształtowała formę chrześcijańskiej inicjacji, odzyskując i dostosowując do współczesności praktykę starożytnego katechumenatu, zgodnie z wymogami samego Soboru: „Należy przywrócić wielostopniowy katechumenat dorosłych… ,przeznaczony na odpowiednią formację…” (SC 64). To właśnie „trójnóg” – Słowo, Liturgia, Wspólnota – stanowi fundament Drogi Neokatechumenalnej.

W 1966 roku Kiko i Carmen rozpoczęli głoszenie katechez w jednej z parafii w Madrycie, a w 1967 roku w San Frontis (Zamora). 26 marca odprawili pierwszą Wigilię Paschalną w Fuentes (Segowia). W listopadzie rozpoczęli katechezy w Ávili i spotkali księdza Dino Torreggianiego, który zaprosił ich do Rzymu.

W czerwcu 1968 roku Kiko i Carmen wyjeżdżają do Rzymu. Kiko zamieszkuje w dzielnicy Borghetto Latino, a Carmen u sióstr św. Brygidy. Ksiądz Dino zabiera ich do sanktuarium w Pompejach, aby powierzyć ich dzieło opiece Matki Bożej. Odwiedzają kilku proboszczów w Rzymie, którzy nie wykazują żadnego zainteresowania, a dzięki kilku młodym ludziom pracującym wśród mieszkańców baraków w Borghetto nawiązują kontakt z ich parafią Świętych Męczenników Kanadyjskich. W towarzystwie o. Francesco Cuppiniego z Bolonii, jako prezbitera ekipy, między wrześniem a listopadem 1968 roku prowadzą katechezy i powstaje pierwsza wspólnota Świętych Męczenników Kanadyjskich w Rzymie.

Pod koniec listopada są w Lizbonie, w parafii Penha de França, gdzie prowadzą pierwsze katechezy w Portugalii. Następnie kontynuują niestrudzoną pracę ewangelizacyjną w Hiszpanii, we Włoszech i we Francji.

W lipcu 1971 roku ks. Francesco Cuppini wraca do swojej diecezji w Bolonii, a młody ksiądz z Avili, Jesús Blázquez, zastępuje go jako prezbiter ekipy w Hiszpanii. Ojciec Mario Pezzi zostaje zaproszony do towarzyszenia Kiko i Carmen podczas okresów ewangelizacji we Włoszech, aż do 1982 roku, kiedy to zostaje powołany na członka ekipy odpowiedzialnej za Drogę Neokatechumenalną. Tę funkcję pełni do dziś.

Wiele wydarzeń z życia Carmen splata się z rozwojem i samą historią Drogi.

Artystyczna wrażliwość Kiko, jego doświadczenia egzystencjalne i wykształcenie jako katechety w ramach Cursillos de Cristiandad, w połączeniu z przygotowaniem teologicznym Carmen, jej pasją do ewangelizacji oraz znajomością ruchu odnowy Soboru Watykańskiego II, stały się fundamentami Drogi Neokatechumenalnej.

Dzieło to otrzymało swoje pierwsze oficjalne błogosławieństwo podczas audiencji 8 maja 1974 r., słowami papieża św. Pawła VI: „Ileż radości i nadziei dajecie nam swoją obecnością i swoją działalnością!”, a także bardzo cenne potwierdzenie podczas audiencji 12 stycznia 1977 r., w przemówieniu papieża w całości poświęconym Drodze Neokatechumenalnej; na zakończenie audiencji papież przyjmuje prywatnie Kiko i Carmen, a do Kiko mówi: „Bądź pokorny i wierny Kościołowi, a Kościół będzie wierny tobie”, a Carmen, klęczącej przed nim, położył rękę na jej głowie.

Kiko i Carmen, zawsze bardzo czujni i wierni nauczaniu Kościoła, po przemówieniu św. Jana Pawła II wygłoszonym podczas VI Sympozjum Rady Konferencji Episkopatów Europy (11 października 1985 r.), w którym wezwał Kościół do „Nowej ewangelizacji”, poczuli się z jednej strony skłonieni do rozpoczęcia w 1986 r. nowego sposobu ewangelizacji, zwołując rodziny wraz z ich dziećmi, a z drugiej strony do otwarcia seminariów, zarówno diecezjalnych, jak i misyjnych, międzynarodowych, które otrzymają nazwę Redemptoris Mater. 14 lutego 1988 r., przy wsparciu Ojca Świętego, kardynał wikariusz Ugo Poletti erygował w Rzymie pierwsze diecezjalne seminarium misyjne Redemptoris Mater.

Obecnie na pięciu kontynentach istnieje 116 diecezjalnych seminariów misyjnych, z których wywodzi się już ponad 3000 wyświęconych prezbiterów. Są to nieustanne podróże misyjne, podczas których powstają liczne wspólnoty w wielu krajach, a także odbywają się spotkania z rzeszą młodzieży, mające na celu zarówno rozbudzanie powołań do życia kapłańskiego i zakonnego, jak i angażowanie oraz wezwanie samych rodzin wraz z dziećmi do poświęcenia się ewangelizacji dzisiejszego świata.

30 sierpnia 1990 r. Droga otrzymała szczególny dar w postaci listu „Ogniqualvolta”, skierowanego do biskupa Paula Josefa Cordesa, pełniącego funkcję „ad personam” dla Wspólnot Neokatechumenalnych: papież św. Jan Paweł II uznał „Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważne dla współczesnego społeczeństwa i dla naszych czasów”.

W 2002 roku podjęto dwa formalne i decydujące kroki: wydano dekret zatwierdzający „ad experimentum” statut Drogi Neokatechumenalnej przez Papieską Radę ds. Świeckich z upoważnienia papieża Świętego Jana Pawła II, oraz w 2008 roku (11 maja, uroczystość Zesłania Ducha Świętego), kiedy to nastąpi ostateczne zatwierdzenie Drogi przez papieża Benedykta XVI jako „jeden ze sposobów diecezjalnej realizacji wtajemniczenia chrześcijańskiego” (Statuty, art. 1,2). Następnie, 26 grudnia 2010 r., nastąpiło również oficjalne zatwierdzenie „Direktorium Drogi Neokatechumenalnej”, czyli tekstów katechez Kiko i Carmen, które towarzyszą itinerarium neokatechumenalnemu. Następnie 8 stycznia 2012 r. nastąpi zatwierdzenie Celebracji Dyrektorium Katechetycznego, a w 2014 r. potwierdzenie przez papieża Franciszka, za pośrednictwem Sekretariatu Stanu, praktyki liturgicznej i Statutów Drogi Neokatechumenalnej.

Carmen zależało wyłącznie na wypełnianiu woli Bożej, a to dawało jej tę wolność ducha i odwagę, które są cechą charakterystyczną wielkich postaci w Kościele. Obdarzona była niezwykłą inteligencją i pracowitością oraz otrzymała naukowe i teologiczne wykształcenie, które okazało się opatrznościowe dla misji, do której Pan powołał ją wraz z Kiko Argūello: Drogi Neokatechumenalnej. Była badaczką Pisma Świętego, Kościoła pierwotnego, początków chrześcijaństwa, żydowskich korzeni chrześcijaństwa oraz tradycji narodu żydowskiego; w swoich katechezach potrafiła mistrzowsko łączyć Stary i Nowy Testament; była również wielką znawczynią historii i nauczania Kościoła; entuzjastką Soboru Watykańskiego II, zwłaszcza Lumen Gentium, Dei Verbum i Sacrosanctum Concilium, wraz z ponownym odkryciem Misterium Paschalnego: konstytucji soborowych, które stanowią podstawę odnowy, jaką Droga, jako itinerarium chrześcijańskiej inicjacji, wnosi do Kościoła.

Carmen naprawdę przemierzyła świat, głosząc Ewangelię, przyczyniając się wraz z Kiko Argüello do wzbudzenia setek powołań do kapłaństwa, życia zakonnego i misyjnego, angażując w to całe rodziny. Głosiła Ewangelię przed tysiącami młodych ludzi, którzy z entuzjazmem ją witali, ponieważ zawsze miała dla nich prawdziwe i radykalne słowo, nie bojąc się płynąć pod prąd. Odważnie mówiła o aborcji, o wartości macierzyństwa, o fałszywym feminizmie, o niszczeniu rodziny…, ale przede wszystkim o miłości Boga objawionej w Jezusie Chrystusie, w którym zawsze była zakochana, co przejawia się w jej głoszeniu i osobistych pismach. Utrzymywała szczególną więź przyjaźni ze św. Janem Pawłem II. Wielka miłość, jaką żywiła do papieży i Kościoła, a przede wszystkim głębia i oryginalność jej katechezy sprawiają, że Carmen Hernández można uznać za jedną z najważniejszych kobiet Kościoła katolickiego XX wieku.

16 maja 2015 r. wraz z Kiko otrzymała tytuł doktora Honoris Causa w dziedzinie teologii na Catholic University of America (CUA). Uniwersytet chciał przyznać ten doktorat za ich oddanie ubogim, które doprowadziło wielu z nich do jedności z Chrystusem w wierze katolickiej. Carmen należy się uznanie za jej nieoceniony wkład w tworzenie teologiczno-katechetycznej syntezy Drogi Neokatechumenalnej: jej głęboka wiedza na temat Pisma Świętego i świata żydowskiego, jej kontakt z całym odnowieniem soborowym, zwłaszcza poprzez ojca Farnésa, jej wiedza na temat starożytnego katechumenatu i historii Kościoła umożliwiły, wraz z Kiko, itinerarium inicjacji chrześcijańskiej w dzisiejszym Kościele.

Osobiste zapiski opublikowane po jej śmierci, zaczerpnięte z jej dzienników, ukazały nam Carmen dotkniętą wielkimi cierpieniami duchowymi, która często przeżywała „ciemną noc” pomiędzy niezliczonymi podróżami a nieustanną działalnością misyjną. Do tych cierpień, począwszy od upadku w katedrze w Seulu (2010 r.), dołączyły jeszcze inne, trwające aż do jej śmierci. Mimo to, wraz z Kiko i ojcem Mario, do samego końca nie porzuciła ewangelizacji. Jej ostatnią była podróż do jej ukochanej Ziemi Świętej, cztery miesiące przed śmiercią, aby towarzyszyć Kiko podczas spotkania biskupów w Domus Galileaea (Izrael) w Wielkim Tygodniu 2016 roku.

19 lipca 2016 r. o godz. 16.45 Carmen Hernández została powołana przed oblicze Boga w wieku 85 lat, a 21 lipca odbyły się uroczyste pogrzeb w katedrze Almudena, którym przewodniczył ówczesny arcybiskup Madrytu, kard. Carlos Osoro, w towarzystwie kardynałów Stanisława Rylko, Antonio María Rouco, Ricardo Blázquez, Carlos Amigo oraz Nuncjusza Apostolskiego w Hiszpanii, ks. Renzo Fratini, który odczytał przesłanie papieża Franciszka: „Z wzruszeniem przyjąłem wiadomość o śmierci pani Carmen Hernández, po długim życiu naznaczonym miłością do Jezusa Chrystusa i wielkim entuzjazmem misyjnym… Dziękuję Bogu za świadectwo tej kobiety, ożywionej szczerą miłością do Kościoła, która oddała swoje życie dla głoszenia Dobrej Nowiny…”. W swoim przemówieniu o. Mario skomentował: „Historycy zgłębią ten fakt: założenie rzeczywistości kościelnej zrealizowane przez mężczyznę i kobietę, którzy nieustannie współpracowali ze sobą”, i to przez ponad 50 lat. Rabin Rosenbaum w swoim liście kondolencyjnym z okazji śmierci Carmen napisał: „Carmen była «tsaddiqah», świętą i sprawiedliwą kobietą, kobietą o proroczej wizji i bezgranicznej miłości do dzieci Bożych. Miałem zaszczyt ją poznać i wspólnie doświadczyć „Ruah haqqodesh”, ducha świętości, który posiadała w wyjątkowy sposób”. Słowa te nie są zaskoczeniem, ponieważ Carmen, odkąd w 1963 roku miała okazję odwiedzić Izrael, darzyła Ziemię Świętą wielką miłością i z pasją przekazywała ją braciom z Drogi. Pogrzeb Carmen uświetniły uroczystości, które odbyły się w wielu katedrach i kościołach na całym świecie.

Jej ciało spoczywa w krypcie w ogrodzie seminarium Redemptoris Mater w Madrycie i odwiedzają je tysiące ludzi z całego świata, a co roku, 19 lipca, w rocznicę jego odejścia do nieba, w wielu parafiach i diecezjach na całym świecie gromadzą się tysiące braci, by wspólnie modlić się.

4 grudnia 2022 r. ówczesny arcybiskup Madrytu, kard. Carlos Osoro, w obecności 50 biskupów, otworzył fazę diecezjalną procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego Carmen Hernández, ogłaszając ją „Sługą Bożą”, a 2 czerwca 2026 r. kard. José Cobo Cano, obecny arcybiskup Madrytu, ogłosi zakończenie fazy diecezjalnej i przekaże wszystkie dokumenty do Dykasterii ds. Spraw Świętych w Rzymie.

W ciągu tych 10 lat jej grób odwiedziło ponad 120 tysięcy braci z ponad 100 krajów świata. W procesie kanonizacyjnym odnotowano już ponad 15 000 łask oraz 60 000 próśb o wstawiennictwo. Ludzie z pięciu kontynentów zwracają się do niej o pomoc w najróżniejszych sytuacjach.

Hołdy ku czci Carmen Hernández

Wyróżnienie przyznane przez izraelskie Ministerstwo Turystyki jako wyraz wdzięczności i przyjaźni (Jerozolima 2004).

27 maja 2018 r. Kiko Argüello zaprezentował symfonię „Cierpienie niewinnych” – symfoniczno-katechetyczną celebrację w konkatedrze w Soria, zorganizowaną ku czci Carmen Hernández. Spotkaniu przewodniczył biskup, a uczestniczyły w nim władze cywilne.

W niektórych miastach poświęcono jej imię place i ulice: trzy we Włoszech, jedną w Albanii i kolejną w Brazylii. W Tudeli (Navarra) w 2023 roku umieszczono „tablicę pamiątkową” w mieście, w którym Carmen spędziła większość swojego dzieciństwa, a kolejną, w 2024 roku, w Kolegium Kościoła „Compagnia di Maria (Towarzystwo Marii) ”, gdzie spędziła lata nauki.

W 2024 roku w Jerozolimie otwarto „Domus Betaniae”, ośrodek studiów dla prezbiterów: ze względu na miłość, jaką Carmen darzyła Ziemię Świętą, dom ten został otwarty na Paschę i oddany pod patronat Sługi Bożej Carmen Hernandez.

Wydane książki

– Carmen Hernández Barrera, Dzienniki – 1979-1981, edycję przygotowali J. Sotil i E. Pasotti, Lublin 2020 (po włosku, hiszpańsku, francusku, angielski, polski, portugalski, chorwacki, koreański, węgierski i rosyjski).

– Carmen Hernández Barrera, La necessità della preghiera nel pensiero di Pio XII (tł. Potrzeba modlitwy w myśli Piusa XII), edycję przygotowali R. Orozco i A. Carrascosa, Chirico, Neapol 2024 (po włosku, hiszpańsku, portugalsku i polsku)

– Aquilino Cayuela, Carmen Hernández – Noty biograficzne, Św. Paweł, Częstochowa 2023 (po włosku, hiszpańsku, francusku, angielsku, niemiecku, holendersku, polsku, portugalski, chorwacki i rosyjski)

– Giorgio Ricci, Simboli giudeo-cristiani tra scienza e fede – Riflessioni con Carmen Hernandez (Symbole judeo-chrześcijańskie między wiedzą a wiarą), Chirico, Napoli 2021 (po włosku, hiszpańsku i angielsku).

– Francesco G. Voltaggio – Paolo Alfieri, Sono in te tutte le mie fonti – La Serva di Dio Carmen Hernández in Terra Santa (W tobie są wszystkie moje źródła – Sługa Boża Carmen Hernández w Ziemi Świętej), Chirico, Napoli 2023

– Carmen Hernández Saldaña, Sorianas en la historia, Soria Edita 2023 (z rozdziałem poświęconym Służebnicy Bożej Carmen Hernández Barrera).

– Gianfranco Santini, Un Santo per amico – Sette racconti (Święty dla przyjaciela – Siedem opowieści), Tau editrice, Todi (Perugia) 2024.

– Josefina Ramón Berná, Cuore indiviso – Missione e verginità in Carmen Hernández (Serce Niepodzielone – Misja i dziewictwo według Carmen Hernández), San Paolo, Mediolan 2025 (po hiszpańsku, włosku, portugalsku, francusku, angielsku, niemiecku, holendersku, polsku, chińsku, czesku, rumuńsku, szwedzku).

Charlie Metola – Isabel Banderas, Sługa Boża Carmen Hernandez – Jej życie i misja w 50 pytaniach, do użytku wewnętrznego wspólnot Neokatechumenalnych 2025 (po hiszpańsku, włosku, portugalsku, polsku, angielsku i niemiecku).

– José Casas – Jorge Borrel. Luz y tinieblas, Bendecid al Senor (Światła i ciemności, błogosławcie Pana), Descléè De Brower, Bilbao 2026.

---