24 nëntor 1930,

† Madrid, 19 korrik 2016

Ecja Neokatekumenale, e cila lindi në Spanjë, mes banorëve të barakave të Palomeras Altas (Madrid), dhe më pas në Romë, në vitin 2026 është e pranishme në 138 vende të 5 kontinenteve, në rreth 1.400 dioqeza dhe në mbi 6.200 famulli, dhe numëron më shumë se 20.300 bashkësi. Ajo jetohet brenda famullive, në bashkim me ipeshkvin, në formën e bashkësive të vogla të përbëra nga njerëz të moshave, kushteve shoqërore, mentaliteteve dhe kulturave të ndryshme, të cilët dëshirojnë ta jetojnë plotësisht jetën e tyre të krishterë, duke rizbuluar pasuritë e pagëzimit. “Për të gjithë, veçanërisht për ata që janë larguar ose për ata, feja e të cilëve është dobësuar, ju ofroni mundësinë e një itinerari shpirtëror, përmes të cilit mund të rizbulojnë kuptimin e Pagëzimit, në mënyrë që të mund të njohin dhuratën e hirit që kanë marrë dhe, për rrjedhojë, thirrjen për të qenë dishepuj të Zotit dhe dëshmitarë të tij në botë” (Papa Leoni XIV, Fjalim drejtuar përgjegjësve të Ecjes Neokatekumenale, 19 janar 2026).

Ecja Neokatekumenale ka kontribuar në hapjen e 116 Seminareve Redemptoris Mater në po aq dioqeza, ku ndodhen më shumë se 2 mijë seminarista. Nga këto Bashkësi kanë lindur plot 1960 familje, të cilat, mirënjohëse ndaj Zotit për dashurinë e marrë, së bashku me fëmijët e tyre, janë ofruar për të bashkëpunuar në ungjillëzim dhe janë dërguar nga Papët (Shën Gjon Pali II, Benedikti XVI dhe Papa Françesku).

Carmen Hernández Barrera

Carmen Hernández Barrera lind në Ólvega (Soria, Spanjë), më 24 nëntor 1930, e bija e Antonio Hernández Villar dhe e Clementa Barrera Isla, e pesta nga 12 fëmijë (3 prej tyre vdesin ende të vegjël), dhe pagëzohet më 28 nëntor në kishën famullitare të Santa María la Mayor në Ólvega. Në moshën tre muajshe zhvendoset me familjen në Tudela dhe kthehet në Ólvega gjatë pushimeve.

Ndërmjet viteve 1935 dhe 1945 studion në Colegio de la Compañía de María, në Tudela. Familja e saj, me prejardhje të thjeshtë, falë sipërmarrjes së të atit, arrin gradualisht një rritje të ndjeshme ekonomike, deri sa në vitin 1945 shpërngulet në Madrid. Atje, në shkollën Colegio Jesús-María, vazhdon studimet e saj deri në vitin 1948.

Vitet e kaluara në Tudela janë veçanërisht të rëndësishme për jetën e Carmen-it. Në qytet ndodhej, pikërisht pranë kolegjit ku ajo ndiqte studimet, shkolla e jezuitëve “Shën Françesk Ksaveri”, ku kalonin rregullisht misionarë të ardhur nga e gjithë bota, nga India, Japonia, Amerika…; nëpërmjet të cilëve, Zoti ndezi tek ajo thirrjen për mision. Që në moshë të re e ndjeu këtë thirrje, të cilën dëshironte ta ndiqte me pasion, pavarësisht kundërshtimeve të familjes; madje, disa herë u përpoq të arratisej nga shtëpia për të shkuar në mision, por i ati e pengoi.

Studioi dhe përfundoi studimet për Shkenca Kimike në Universidad Complutense të Madridit, me rezultate të shkëlqyera. Më pas punoi në disa industri familjare, derisa, në vitin 1954, braktisi karrierën premtuese që i ati dëshironte për të, për të ndjekur Krishtin, duke iu bashkuar Institutit të Misionareve të Krishtit Jezus, të themeluar pak kohë më parë në Navarra.

Gjatë viteve 1955-1956 kryen vitin e noviciatit në Institutin e tyre misionar në Javier dhe, më 3 tetor, bën kushtet e përkohshme. Në vitin 1957 hyn në shtëpinë e formimit të Misionareve të Krishtit Jezus në Valencia dhe fillon studimet në Shkenca të Shenjta (Teologji), të cilat i përfundon në vitin 1960 me një punim diplome me temë “Nevoja e lutjes në mendimin e Piu-t XII” dhe merr vlerësimin përfundimtar Summa cum laude. Në Valencia ka mundësinë të njohë ipeshkvin, Imzot Marcelino Olaechea y Loizaga; ai, që më parë, si Arqipeshkëv i Pamplonës, kishte mbështetur themelimin e këtij Instituti Misionar dhe tani, në Valencia, kujdeset për Misionaret dhe do të jetë një udhërrëfyes i çmuar për Carmen-in.

Në vitet 1960-1961 qëndron në Londër, për të studiuar dhe përmirësuar njohuritë e gjuhës angleze dhe për të përgatitur kështu misionin për të cilin ndihet e thirrur, në Indi. Por, në dimrin e atij viti 1961, një telegram nga eprorja e saj e thërret përsëri në Spanjë, në Barcelonë, ku mbërrin në janar të vitit 1962. Eproret e Institutit, për shkak të disa mosmarrëveshjeve të brendshme, vendosin që Carmen-i dhe disa prej shoqeve të saj duhet të largohen nga Instituti përpara se të bëjnë kushtet e përjetshme, në tetor.

Kjo ndërprerje e projektit të saj misionar, e cila i shkakton shumë vuajtje, ndodh njëkohësisht me njohjen e disa teologëve që po përgatisin ripërtëritjen liturgjike që po zbatohet me Koncilin II të Vatikanit: kështu, ajo do të mund ta shohë vuajtjen e saj të ndriçuar në dritën e Misterit Pashkvor të vdekjes dhe ngjalljes së Jezu Krishtit.

Në Barcelonë ka mundësinë të njohë At Pedro Farnés, liturgjist spanjoll, i cili jep mësime mbi liturgjinë dhe është shumë i lidhur me të gjithë procesin e ripërtëritjes liturgjike. Carmeni ndjek mësimet e tij.

Më 28 gusht 1962, Carmen duhet të largohet nga Instituti i Misionareve të Krishtit Jezus. Në dritën e mësimeve të At Farnés-it mbi Misterin Pashkvor, ajo do ta jetojë këtë periudhë si një thirrje të Zotit për të ofruar Isakun e saj, domethënë thirrjen për mision që e ndiente që në rininë e saj: kjo ngjarje e jetës së saj do ta bëjë shumë të ndjeshme ndaj asaj që Koncili po i ofron Kishës përmes Kushtetutës Sacrosanctum Concilium, një pasuri që Carmen do t’ia dhurojë Ecjes përmes katekezave të saj mbi Misterin Pashkvor dhe Eukaristinë.

Carmen, së bashku me shoqet e tjera që kanë lënë Institutin e Motrave Misionare, shkon të jetojë në Casa Antúnez, një lagje punëtorësh në Barcelonë, dhe punon në një fabrikë, duke menduar se një ditë do të mund t’u shpallte Jezu Krishtin punëtoreve… Por kjo ditë nuk vjen kurrë dhe kështu, së bashku me shoqet e saj, mendojnë të shkojnë në mision ndër minatorët në Bolivi.

Por përpara se të nisej për mision, duke ndjekur shembullin e shumë shenjtërve, vendos të shkojë në pelegrinazh në Tokën e Shenjtë, në gjurmët e Fjalës së Hyjit: duke e shpallur atë në vendet ku u bë realitet. Këtu Shkrimet e Shenjta i hapen në një mënyrë befasuese dhe ajo sheh se për ripërtëritjen e Kishës duhet të kthehemi te origjinat e bashkësisë së krishterë dhe te rrënjët hebraike të krishterimit. Kjo përvojë ekzistenciale do t’i mundësojë Carmen-it ta pranojë me vëmendje dhe pasuri të veçantë Kushtetutën konciliare Dei Verbum, për t’ia përcjellë më pas, së bashku me Kiko-n, Ecjes. Më 7 gusht të atij viti, 1963, niset me anije nga Marseja, me destinacion Izraelin.

Më 5 janar 1964, gjatë vizitës së Papës Palit VI në Palestinë, Carmen është e pranishme gjatë kalimit të tij në Nazaret. Atje njeh At Gauthier-in, themeluesin e familjes rregulltare: “Shokët dhe shoqet e Jezusit zdrukthëtar”: burra dhe gra mund të jetojnë së bashku një jetë rregulltare. Dhe kjo i ndriçon një mënyrë të re për ta jetuar jetën rregulltare.

Më 5 korrik 1964, Carmen-i kthehet në Barcelonë, duke menduar se do të gjente shoqet e saj, por ato ndodhen në Madrid. Më 12 korrik shkon në Madrid për të takuar familjen dhe shoqet e saj dhe për të përgatitur misionin në Bolivi. Më 15 korrik, Pilar Hernández, motra e saj, i flet për Kiko Argüello-n dhe për atë që ai po bën me të varfrit. Në shtator vendoset në kontakt me Kiko Argüello-n, i cili, në nëntor, vendos të shkojë të jetojë mes banorëve të barakave të Palomeras Altas dhe këtu, në vitin 1965, fillon të formohet një bashkësi e vogël mes të varfërve. Carmen-i e njeh këtë bashkësi dhe mbetet e befasuar kur sheh se këta të varfër janë të interesuar të njohin Jezu Krishtin. Carmen fillon të marrë pjesë në bashkësi dhe vendos të shkojë të jetojë aty pranë.

Më 28 gusht 1965, Guardia Civil fillon shembjen e barakave të Palomeras dhe e nis me barakën e Carmen-it. Kiko arrin ta bindë Arqipeshkvin e Madridit, Imzot Casimiro Morcillo, që të vijë për t’i ndihmuar dhe ndalon shembjen. Arqipeshkvi, i cili sapo kishte qenë sekretar i Koncilit II të Vatikanit, takohet me bashkësinë që ishte formuar aty, e bekon atë dhe i fton ta çojnë këtë përvojë në famullitë e Madridit. Kjo ngjarje e ndihmon Carmen-in të vendosë të mos niset për në Bolivi, por t’i bashkohet Kiko-s në veprën e ungjillëzimit. Dhe këtu, mes të varfërve të Palomeras, ku Carmen sheh të lindë një “bashkësi të krishterë”, asaj i ndriçohet Kushtetuta tjetër konciliare, Lumen Gentium, misteri i Kishës që bëhet e pranishme në histori përmes një bashkësie vëllezërish dhe motrash të ndryshëm për nga mosha, kultura, prejardhja shoqërore…

Mbetet me gojën hapur duke parë faktin se si jeta e Carmen-it, ngjarjet që përbëjnë rrjedhën e saj, janë si të lidhura ngushtë me Kushtetutat konciliare: Zoti e kishte përgatitur atë për të pranuar përmbajtjen e këtyre teksteve (Misterin Pashkvor, Fjalën e Hyjit, Kishën/bashkësinë) përmes ngjarjeve të historisë së saj: largimit nga Instituti, pelegrinazhit në Izrael në gjurmët e Fjalës së Hyjit, bashkësisë së barakave, në mënyrë që ato të mund të bëheshin boshti dhe përmbajtja e katekezave që, së bashku me Kiko-n, i dhanë formë një mënyre të Nismës së Krishterë, duke rimarrë dhe përshtatur për kohët e sotme praktikën e katekumenatit të lashtë, siç kërkohej nga vetë Koncili: “Të themelohet katekumenati i të rriturve, i ndarë në disa shkallë…, i caktuar për një formim të përshtatshëm…” (SC 64). Ky është “trekëmbëshi” — Fjala, Liturgjia, Bashkësia — që qëndron në themel të Ecjes Neokatekumenale.

Në vitin 1966, Kiko dhe Carmen fillojnë të japin katekeza në një famulli të Madridit dhe, në vitin 1967, në San Frontis (Zamora). Më 26 mars kremtojnë Vigjiljen e parë të Pashkëve në Fuentes (Segovia). Në nëntor fillojnë katekezat në Ávila dhe takojnë don Dino Torreggiani-n, i cili i fton të shkojnë në Romë.

Në qershor të vitit 1968, Kiko dhe Carmen shkojnë në Romë. Kiko shkon të jetojë në Borghetto Latino, ndërsa Carmen te Motrat e Shën Brigjidës. Don Dino i çon për vizitë në Shenjtëroren e Pompeit, për ta vënë veprën e tyre nën mbrojtjen e Zojës. Vizitojnë disa famullitarë të Romës, të cilët nuk tregojnë aspak interes dhe, përmes disa të rinjve që punojnë mes këtyre banorëve të barakave të Borghetto-s, hyjnë në kontakt me famullinë e tyre të Shën Martirëve Kanadezë. Të shoqëruar nga At Francesco Cuppini, nga Bolonja, si meshtar i ekipit, ndërmjet shtatorit dhe nëntorit të vitit 1968 japin katekeza dhe lind bashkësia e parë e Martirëve Kanadezë, në Romë.

Në fund të nëntorit ndodhen në Lisbonë, në famullinë e Penha de França, për katekezat e para në Portugali. Më pas vazhdon një veprimtari e palodhur ungjillëzimi në Spanjë, Itali dhe Francë.

Në korrik të vitit 1971, don Francesco Cuppini kthehet në dioqezën e tij të Bolonjës dhe meshtari i ri nga Ávila, Jesús Blázquez, e zëvendëson si meshtar i ekipit në Spanjë. At Mario Pezzi ftohet të shoqërojë Kiko-n dhe Carmen-in gjatë periudhave të ungjillëzimit në Itali, deri në vitin 1982, kur thirret të bëhet pjesë e ekipit përgjegjës të Ecjes Neokatekumenale, detyrë që e vazhdon deri më sot.

Shumë ngjarje nga biografia e Carmen-it ndërthuren më pas me zhvillimin dhe vetë historinë e Ecjes.

Temperamenti artistik i Kiko-s, përvoja e tij ekzistenciale dhe formimi i tij si katekist në Cursillos de Cristiandad, së bashku me përgatitjen teologjike të Carmen-it, pasionin e saj për ungjillëzimin dhe njohjen e lëvizjes së ripërtëritjes së Koncilit II të Vatikanit, do të jenë bazat e Ecjes Neokatekumenale.

Kjo vepër merr bekimin e saj të parë zyrtar gjatë Audiencës së 8 majit 1974, me fjalët e Papës, Shën Palit VI: «Çfarë gëzimi dhe çfarë shprese na jepni me praninë dhe veprimtarinë tuaj!», dhe një konfirmim shumë të çmuar gjatë audiencës së 12 janarit 1977, me fjalimin e Papës kushtuar tërësisht Ecjes Neokatekumenale; në përfundim të audiencës, Papa pret në mënyrë private Kiko-n dhe Carmen-in dhe i thotë Kiko-s: “Ji i përvuajtur dhe besnik ndaj Kishës dhe Kisha do të të jetë besnike”, ndërsa Carmen-it, e gjunjëzuar para tij, i vendos dorën mbi kokë.

Kiko dhe Carmen, gjithmonë shumë të vëmendshëm dhe besnikë ndaj Magjisterit të Kishës, pas Fjalimit të Shën Gjon Palit II në Simpoziumin VI të Këshillit të Konferencave Ipeshkvnore të Evropës (11 tetor 1985), i cili i bënte thirrje Kishës për një “Ungjillëzim të Ri”, ndihen të nxitur, nga njëra anë, të fillojnë në vitin 1986 një mënyrë të re ungjillëzimi, duke thirrur familjet, së bashku me fëmijët e tyre, dhe, nga ana tjetër, të hapin Seminare që të jenë dioqezane dhe misionare, ndërkombëtare, të cilat do të marrin emrin Redemptoris Mater. Më 14 shkurt 1988, me mbështetjen e Atit të Shenjtë, Kardinali Vikari Ugo Poletti themelon në Romë Seminarin e parë Dioqezan Misionar Redemptoris Mater.

Sot janë 116 Seminare Dioqezane Misionare në 5 kontinentet, me më shumë se 3000 meshtarë të shuguruar tashmë. Vazhdojnë udhëtimet e palodhura misionare, së bashku me bashkësitë e shumta të krijuara në shumë vende dhe me takimet me turma të mëdha të rinjsh, si për të nxitur thirrjet për jetën meshtarake dhe rregulltare, ashtu edhe për t’i përfshirë dhe ftuar vetë familjet, së bashku me fëmijët e tyre, që t’i ofrohen ungjillëzimit të botës së sotme.

Një dhuratë e veçantë i bëhet më pas Ecjes më 30 gusht 1990, me Letrën “Ogniqualvolta”, drejtuar Imzot Paul Josef Cordes-it, të ngarkuar “ad personam” për Bashkësitë Neokatekumenale: Papa Shën Gjon Pali II e njeh “Ecjen Neokatekumenale si një itinerar formimi katolik, të vlefshëm për shoqërinë dhe për kohët e sotme”.

Dy hapa formalë dhe vendimtarë do të ndërmerren në vitin 2002, me Dekretin e Miratimit “ad experimentum” të Statutit të Ecjes Neokatekumenale nga Këshilli Papnor për Laikët, me ngarkimin e Papës Shën Gjon Palit II, dhe në vitin 2008 (11 maj, e kremtja e Rrëshajëve), me miratimin përfundimtar të Ecjes, të konfirmuar nga Papa Benedikti XVI, si një “mënyrë e zbatimit dioqezan të Nismës së krishterë” (Statuti, neni 1,2). Më pas, më 26 dhjetor 2010, do të pasojë edhe miratimi zyrtar i “Direktorit të Ecjes Neokatekumenale”, domethënë i teksteve të katekezave të Kiko-s dhe Carmen-it që shoqërojnë itinerarin neokatekumenal. Pas kësaj, më 8 janar 2012, do të vijë miratimi i kremtimeve të Direktorit Kateketik dhe, në vitin 2014, konfirmimi nga Papa Françesku, përmes Sekretarisë së Shtetit, i praktikës liturgjike dhe i Statutit të Ecjes Neokatekumenale.

Carmen-it i intereson vetëm të përmbushë vullnetin e Hyjit dhe kjo i jep atë liri shpirtërore dhe atë guxim që janë karakteristikë e njerëzve të mëdhenj në Kishë. Ajo ishte e pajisur me një inteligjencë dhe me një aftësi jo të zakonshme për punë dhe mori një formim shkencor e teologjik providencial për misionin në të cilin Zoti po e thërriste së bashku me Kiko Argüello-n: për Ecjen Neokatekumenale. Ishte studiuese e Shkrimeve të Shenjta, e Kishës Primitive, e zanafillave të krishterimit, e rrënjëve hebraike të krishterimit dhe e traditave të popullit hebre; në katekezat e saj dinte të lidhte në mënyrë mjeshtërore Besëlidhjen e Vjetër me Besëlidhjen e Re; ishte gjithashtu një njohëse e madhe e Historisë dhe e Magjisterit të Kishës; ishte entuziaste për Koncilin II të Vatikanit, veçanërisht për Lumen Gentium, Dei Verbum dhe Sacrosanctum Concilium, me rizbulimin e Misterit Pashkvor: Kushtetutat e Koncilit që qëndrojnë në themel të ripërtëritjes që Ecja, si një itinerar i nismës së krishterë, po i sjell Kishës.

Carmen e përshkoi vërtet botën duke shpallur Ungjillin, duke kontribuar së bashku me Kiko Argüello-n në zgjimin e qindra thirrjeve për meshtari, për jetën rregulltare dhe për jetën misionare, duke përfshirë edhe familje të tëra. Ka predikuar Ungjillin para mijëra të rinjve që e prisnin me entuziazëm, sepse kishte gjithmonë për ta një fjalë të vërtetë dhe rrënjësore, pa pasur frikë të shkonte kundër rrymës. Me guxim fliste për abortin, për vlerën e amësisë, për feminizmat e rremë, për shkatërrimin e familjes…, por mbi të gjitha për dashurinë e Hyjit të shfaqur në Jezu Krishtin, me të cilin ishte gjithmonë thellësisht e dashuruar, siç pasqyrohet në predikimin dhe në shkrimet e saj personale. Ajo ruajti një lidhje të veçantë miqësie me Shën Gjon Palin II. Dashuria e madhe që ushqeu për Papët dhe për Kishën, si edhe thellësia dhe origjinaliteti i katekezave të saj, bëjnë që Carmen Hernández të mund të konsiderohet si një nga gratë më të rëndësishme të Kishës Katolike të shekullit XX.

Më 16 maj 2015, së bashku me Kikon, Carmeni merr titullin Doctor Honoris Causa në Teologji nga Catholic University of America (CUA). Universiteti vendosi t’ua akordojë këtë doktoratë për përkushtimin e tyre ndaj të varfërve që bëri që shumë prej tyre të arrinin bashkimin me Krishtin në fenë katolike. Carmen-it duhet t’i njihet kontributi i saj i paçmuar në formimin e sintezës teologjiko-kateketike të Ecjes Neokatekumenale: njohja e saj e thellë e Shkrimeve të Shenjta dhe e botës hebraike, lidhja e saj me të gjithë procesin e ripërtëritjes konciliare, sidomos përmes At Farnés-it, si edhe njohja e katekumenatit të lashtë dhe e historisë së Kishës bënë të mundur, së bashku me Kiko-n, itinerarin e Nismës së Krishterë në Kishën e sotme.

Shkrimet e saj personale të botuara pas vdekjes dhe të marra nga ditarët e saj, na kanë zbuluar një Carmen të rënduar nga vuajtje të mëdha shpirtërore, e cila jetonte shpesh në «natën e errët» mes udhëtimeve të panumërta dhe një veprimtarie të pandërprerë misionare. Këtyre vuajtjeve, duke filluar nga rrëzimi në katedralen e Seulit (2010), do t’u shtohen edhe shumë vuajtje të tjera deri në vdekjen e saj. Pavarësisht nga të gjitha këto, ajo nuk e braktisi ungjillëzimin dhe vazhdoi, së bashku me Kiko-n dhe At Marion, deri në fund. Udhëtimi i saj i fundit ishte në Tokën e Shenjtë të saj të dashur, katër muaj para se të vdiste, për të shoqëruar Kiko-n gjatë takimit të ipeshkvijve në Domus Galilaeae (Izrael), në Javën e Bardhë të vitit 2016.

Më 19 korrik 2016, në orën 16:45, Carmen Hernández thirret në praninë e Hyjit, në moshën 85-vjeçare, dhe më 21 korrik kremtohen funeralet solemne në Katedralen e Almudenës, të kryesuara nga Arqipeshkvi i atëhershëm i Madridit, Kardinali Carlos Osoro, i shoqëruar nga kardinalët Stanisław Rylko, Antonio María Rouco, Ricardo Blázquez, Carlos Amigo dhe nga Nunci Apostolik në Spanjë, Imzot Renzo Fratini, i cili lexoi një mesazh të Papa Françeskut: “Me pikëllim mora lajmin për vdekjen e znj. Carmen Hernández, pas një jete të gjatë të shquar për dashurinë e saj ndaj Jezu Krishtit dhe për një entuziazëm të madh misionar… E falënderoj Hyjit për dëshminë e kësaj gruaje, të frymëzuar nga një dashuri e sinqertë për Kishën, e cila e ka dhënë jetën e saj për shpalljen e Lajmit të Mirë…”. Në fjalën e tij, At Mario komentoi: “Historianët do ta thellojnë këtë ngjarje: themelimin e një realiteti kishtar të realizuar nga një burrë dhe një grua, të cilët bashkëpunuan vazhdimisht së bashku”, dhe kjo për më shumë se 50 vjet. Rabini Rosenbaum, në letrën e tij të ngushëllimit për vdekjen e Carmen-it, shkroi: “Carmen ishte një tsaddiqah, një grua e shenjtë dhe e drejtë, një grua me vizion profetik dhe me një dashuri të pakufishme për bijtë e Hyjit. Kam pasur privilegjin ta njoh dhe të përjetoj së bashku me të Ruah haqqodesh, shpirtin e shenjtërisë që ajo e zotëronte në mënyrë të veçantë”. Këto fjalë nuk janë befasuese, sepse Carmen, që nga viti 1963 kur pati mundësinë të vizitonte Izraelin, ushqeu një dashuri të madhe për Tokën e Shenjtë dhe ua përcolli me pasion vëllezërve të Ecjes. Funerali i Carmen-it u shënua edhe nga kremtime që u zhvilluan në shumë katedrale dhe kisha anembanë botës.

Trupi i saj prehet në një kriptë në kopshtin e Seminarit Redemptoris Mater të Madridit dhe vizitohet nga mijëra njerëz nga e gjithë bota dhe çdo vit, më 19 korrik, në përkujtim të kalimit të saj në Qiell, në shumë Famulli dhe Dioqeza anembanë botës, mijëra vëllezër e motra mblidhen në lutje.

Më 4 dhjetor 2022, Arqipeshkvi i atëhershëm i Madridit, Kardinali Carlos Osoro, në prani të 50 ipeshkvijve, hapi fazën dioqezane të çështjes së Lumturimit dhe Shenjtërimit të Carmen Hernández-it, e cila u shpall “Shërbëtorja e Hyjit” dhe më 2 qershor 2026, Kardinali José Cobo Cano, Arqipeshkvi aktual i Madridit, shpalli të përfunduar fazën dioqezane dhe i dërgoi të gjitha dokumentet në Dikasterin për çështjet e Shenjtërve në Romë.

Në këto 10 vite, varri i saj është vizituar nga më shumë se 120 mijë vëllezër që vijnë nga më shumë se 100 vende të botës. Në Çështjen e Shenjtërimit janë regjistruar tashmë më shumë se 15.000 favore dhe hire, si dhe 60.000 kërkesa për ndërmjetësimin e saj. Njerëz nga 5 kontinentet kërkojnë ndihmën e saj në raste të shumta.

Nderime në kujtim të Carmen Hernández

Njohja nga Ministria e Turizmit të Izraelit si shenjë mirënjohjeje dhe miqësie (Jerusalem, 2004).

Më 27 maj 2018, Kiko Argüello prezanton simfoninë “Vuajtja e të pafajshmëve”, një kremtim sinfoniko-kateketik, në Bashkë-Katedralen e Sorias, organizuar në nderim të Carmen Hernándezit. Takimi kryesohet nga Ipeshkvi dhe zhvillohet në praninë e autoriteteve civile.

Në disa qytete janë kushtuar sheshe dhe rrugë në kujtim të saj: tre në Itali, një në Shqipëri dhe një tjetër në Brazil. Në Tudela (Navarra), në vitin 2023, u vendos një “Pllakë Përkujtimore” në qytetin ku Carmen kaloi pjesën më të madhe të fëmijërisë së saj, dhe një tjetër, në vitin 2024, në Kolegjin e Kishës së “Shoqërisë së Marisë” ku ajo kaloi vitet e studimit.

Në vitin 2024 u përurua në Jerusalem “Domus Betaniae”, një qendër studimi për meshtarët: për dashurinë që Carmen-i ka treguar ndaj Tokës së Shenjtë, kjo shtëpi u përurua në Pashkë dhe u vendos nën mbrojtjen e Shërbëtores së Hyjit Carmen Hernández.

Libra të publikuar

– Carmen Hernández Barrera, Diari – 1979-1981, a cura di J. Sotil e E. Pasotti, Cantagalli, Siena 2017 (në italisht, spanjisht, frëngjisht,  anglisht, polonisht, portugalisht, kroatisht, gjuhën koreane, hungarisht dhe rusisht).

– Carmen Hernández Barrera, La necessità della preghiera nel pensiero di Pio XII, a cura di R. Orozco e A. Carrascosa, Chirico, Napoli 2024 (në italisht, spanjisht, portugalisht dhe polonisht)

– Aquilino Cayuela, Carmen Hernández – Note biografiche, San Paolo, Milano 2021 (në italisht, spanjisht, frëngjisht, anglisht, gjermanisht, holandisht, polonisht, portugalisht, kroatisht dhe rusisht)

– Giorgio Ricci, Simboli giudeo-cristiani tra scienza e fede – Riflessioni con Carmen Hernandez, Chirico, Napoli 2021 (in italisht, spanjisht e anglisht).

– Francesco G. Voltaggio – Paolo Alfieri, Sono in te tutte le mie fonti – La Serva di Dio Carmen Hernández in Terra Santa, Chirico, Napoli 2023 (në italisht, spanjisht, anglisht, portugalisht, polonisht dhe arabisht).

– Carmen Hernández Saldaña, Sorianas en la historia, Soria Edita 2023 (me një kapitull dedikuar Shërbëtores së Hyjit Carmen Hernandez Barrera).

– Gianfranco Santini, Un Santo per amico – Sette racconti, Tau editrice, Todi (Perugia) 2024.

– Josefina Ramón Berná, Cuore indiviso – Missione e verginità in Carmen Hernández, San Paolo, Milano 2025 (në spanjisht, italisht, portugalisht, frëngjisht, anglisht, gjermanisht, holladisht, polonisht, kinezisht, çekisht, rumanisht, suedisht).

– Charlie Metola – Isabel Banderas, La Serva di Dio Carmen Hernandez – La sua vita e la sua missione in 50 domande, Chirico, Napoli 2025 (në spanjisht, italisht, portugalisht, polonisht, anglisht dhe gjermanisht).

– José Casas – Jorge Borrel. Luz y tinieblas, Bendecid al Senor, Descléè De Brower, Bilbao 2026.

---